تو باعث می شی نگران باشم

فقط چند روز دیگه یکسال می شه که تومتولد شدی ....وقتی روزای اول زندگیت یادم می آد دلم از اون همه ضعیفی و کوچیکی هری می ریزه پایین.....ولی از این که توی این یکسال چقدر یه موجود می تونه پیشرفت کنه شگفت زده می شم . کم کم داری راه می افتی. دو سه قدم به طرف من یا بابات برمی داری و سعی می کنی بدون کمک ما بایستی توی این مواقع دستاتو بالا می گیری و یا شروع می کنی برای خودت کف زدن و بعد هم می افتی زمین. هنوز دو تا دندون جلویی بالات در نیومده ولی  نیشات دارن در می آن و ما فکر می کنیم که چقدر قیافه ات خنده دار می شه . عاشق چرخای ماشینای اسباب بازیت هستی و احتمالا با خودت فکر می کنی اختراع چرخ بزرگترین دستاورد زندگی بشریته . اولین سلمونی زندگی ات رو رفتی و موهای فرفری ات رو به دست قیچی سپردی. کم کم حرفای ما رو مث بشین . تلوزیون چی داره . کو توپت؟ آب می خوای ؟ گگل به جای بغل رو می فهمی .عاشق تاب بازی هستی و تا وقتی که به چرت زدن نیفتی از تاب بازی دست بر نمی داری . یه دست منو می گیری و دنبال توپت می دوی تا شوتش کنی .عاشق چیزای جدید و هیجان انگیز هستی (درست مث من و بابات ) و موقع رفتن زیر میز و پایین اومدن از بلندی احتیاط می کنی.در حد تیم ملی به من وابسته شدی . طوری که همیشه جلوتر از سایه ام دنبالمی و مرتبا دوست داری بغلت کنم یا باهات بازی کنم . و من  رو مجبور می کنی با خودم کلنجار برم که کدوم روز و کدوم لحظه کاری کردم که ترس جدا شدن از من توی وجودت رخنه کرده .....هنوزم شبا بدخوابی و من نمی دونم ساعت خوابتو با ساعت کدوم کشور ست کردی .با تو که هستم ،گاهی وقتا یاد بچه گی هام می افتم . یاد بعد ازظهرایی که همه می خوابیدن و من از هیجان بازی چشم روی هم نمی ذاشتم و چقدر برام سخت بود اگه مجبورم می کردن ساکت باشم . یاد درخت آلبالوی خونه مون که آلبالوهاشو مثل گوشواره پشت گوشم آویزون می کردم. یاد اون کاپشن قرمز رنگ و درست کردن آدم برفی توی زمستون ....می دونی چیه ؟ تو باعث می شی که گاهی از این روزا جدا بشم و برم توی عالم بجه گی هام . ....تو باعث می شی بجه بشم و باهات از ته دل بخندم و شوخی های بچه گونه بکنم. ....تو باعث میشی دوباره به دنیای بی خیال کودکی برگردم و تمام جهان برام  به اندازه قد تو بشه. و در نهایت تو باعث می شی که نگران باشم ...نگران باشم از این که بتونم با تمام وجودم برات مادری کنم . نگران باشم از این که خستگی هام و فرسودگی هام رو نبینی . نگران باشم از این که نتونم تو رو به رویاهات برسونم . نگران باشم از این که تو رو از هرچیز که می تونی بینی و یاد بگیری و بشنوی محروم نکنم . نگران باشم که شرایطی رو ایجاد کنم که تو هم بتونی روی چمنای مرطوب غلت بزنی و اهمیتی ندم که لباسات سبز و کثیف می شه . نگران باشم که تو هم هر روز صبح با صدای گنجشکا از خواب بیدار بشی . نگران باشم که تو هم بتونی وزش باد رو توی موهات حس کنی و صدای بال زدن سنجاقک رو بشنوی. نگران باشم که دنیای تو دنیای بهتری از دنیای من باشه . نگران باشم ...چون در مقابل تو که به دنیات آوردم مسئولم و می خوام صلح و آشتی توی ذهنت جایش رو به جنگ و قلکهای نارنجکی که کودکی مادرت را پر کرده بود  نده و نگران باشم که اینو بفهمی که آزادی ، دوستی و انسانیت از هر مرز و آیینی مهمتره.